Od 1667 roku Sejm dokonał redukcji armii, a potem unikał wydawania pozwoleń na formowanie oddziałów składających się z elementu narodowo obcego ze względu na ich wyjątkową lojalność względem króla okazaną podczas rokoszu z lat 1665–1666 przeciwko zbuntowanej szlachcie, szczególnie w bitwie pod Częstochową i pod Mątwami. Większość chorągwi tatarskich została przez hetmana Sobieskiego przemianowana na jazdę kozacką i, chociaż w razie potrzeby zaciągano dodatkowe chorągwie, to w czasie pokoju natychmiast je rozwiązywano.
W 1672 roku część oddziałów tatarskich osiadłych na Podolu i Wołyniu, tzw. Lipków, zbuntowało się i przeszło na stronę turecką, gdzie służyli głównie za przewodników i szpiegów. Po zdobyciu Baru w 1674 roku Sobieski obszedł się z nimi łagodnie. Pozwolił im służyć Rzeczypospolitej po odebraniu od nich przysięgi, ale ich żony zatrzymał jako zakładników. W 1676 roku tak łaskawie nie postąpiła reszta wojska. Po zawarciu rozejmu w Żurawnie, w którym przyznano Tatarom prawo powrotu pod panowanie sułtana, większość z nich została zabita wewnątrz obozu.