thumb|left|Pałac w Mafrzethumb|left|Pałac w Queluzthumb|left|Skrzydło Robilliona w Queluzthumb|left|Pałac Queluz – dekoracja płytkami azulejothumb|left|Schody kościoła Bom Jesus do Monte
thumb|Wieża kościoła São Pedro dos Clérigos w Porto mały|Lizbona – brama pomiędzy placem do Comércio a ulicą Augusta, styl pombaliński W Portugalii barok rozwijał się pod mecenatem króla Jana V. Fascynacja króla architekturą włoską i napływające bogactwa z kolonii w Brazylii umożliwiło rozkwit tego stylu. Jan V był zwolennikiem powierzania zadań architektonicznych artystom pochodzenia włoskiego. Związki dworu z dynastią Habsburgów sprzyjały wpływom form architektonicznych z południowych Niemiec i obszaru Austrii.
W 1717 r., na zamówienie Jana V, architekt Johann Friedrich Ludwig (urodzony w Niemczech, uczeń rzymskiego rzeźbiarza Andrei Pozza, w Portugalii znany jako João Frederico Ludovice) podjął się budowy zespołu pałacowo-klasztornego w Mafrze koło Lizbony. Projekt połączył elementy występujące w klasztornych założeniach południowo-niemieckich (np. Weingarten) z narożnymi pawilonami architektury pałacowej i rzymskimi motywami inspirowanymi szkołą Carla Fontany.