Dominik Lisiecki krypt.: D. L., (ur. 6 stycznia 1801 na Podlasiu, (Żeliszew?), zm. 15 kwietnia 1846 w Warszawie) – prawnik, dziennikarz, poeta, tłumacz, wolnomularzLudwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 442..
Życiorys Syn Wawrzyńca i Wiktorii z Rzewuskich, ze szlachty podlaskiej, pierwsze nauki Lisiecki pobierał w Sejnach, później uczęszczał do Liceum Warszawskiego, które ukończył około roku 1818, po czym studiował prawo na UW. W roku 1821 uzyskał magisterium z zakresu praw i administracji. Jeszcze w czasie studiów był działaczem liberalnych stowarzyszeń akademickich (Rada Związku Akademickiego) i bywalcem Gospody Akademickiej. Wkrótce (1821) podjął pracę w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, ówczesnym fiskusie i później w Dyrekcji Generalnej Kontroli (doszedł do stanowiska naczelnika wydziału), odpowiadającej obecnej NIK. Jednocześnie wykładał przez krótki czas kurs nauk administracyjnych w Szkole Leśnictwa. Uczestnik zebrań literackich "Pod Kopciuszkiem" i obiadów W. Krasińskiego
Po wybuchu powstania listopadowego wstąpił w szeregi warszawskiej Gwardii Narodowej. W dwa lata po klęsce powstania (1833) opuścił Warszawę i osiadł w swym rodowym majątku Żeliszewie blisko Siedlec. Brał czynny udział w pracach Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego.