Deficyt usiłowano pokrywać emisją bilonu i biletów skarbowych, co zagroziło stabilności pieniądza, w efekcie Grabski utracił zaufanie sektora bankowego, przemysłowców i handlu.
Rozbieżne zdania co do dalszej polityki wywołały konflikt Grabskiego z prezesem Banku Polskiego Stanisławem Karpińskim, bowiem Grabski obstawał przy utrzymaniu stałego kursu złotego i sprzeciwiał się dewaluacji. W konsekwencji niemiecko-polskiej wojny celnej w 1925 r. i wynikającego z niej pogłębiającego się deficytu bilansu handlowego, Bank Polski w listopadzie 1925 r. odmówił premierowi Grabskiemu dalszej interwencji giełdowej w prowadzonej od lipca obronie sztywnego kursu złotego, gdyż była ona nieskuteczna. Mimo że w październiku i listopadzie sytuacja została opanowana, Grabski podał się 14 listopada 1925 r. do dymisji wraz z gabinetem w przekonaniu o niemożliwości kontynuacji swej polityki gospodarczej. Dymisja rządu spowodowała dalszy spadek kursu złotegoDo poziomu ok. 10-12 zł za dolara w początkach maja 1926..