Jean Laplanche (ur. 21 czerwca 1924 w Paryżu, zm. 6 maja 2012 w Beaune) – francuski teoretyk psychoanalizy, znany z prac w dziedzinie teorii popędów, faz rozwoju psychoseksualnego, teorii uwiedzenia.
Życiorys Dzieciństwo spędził w regionie Côte d'Or. W latach młodości działał w grupie Action catholique. W latach czterdziestych studiował filozofię w paryskiej École normale supérieure – jego mistrzami byli, m.in., Jean Hyppolite, Gaston Bachelard i Maurice Merleau-Ponty. W roku 1943 Laplanche przystąpił do ruchu oporu (Résistance). Był jednym ze współzałożycieli organizacji Socialisme ou Barbarie, niebawem wystąpił z niej jednak w związku z różnicą poglądów z Corneliusem Castoriadisem.
W latach 1946–1947 studiował na Harvardzie w Instytucie Stosunków Społecznych. To właśnie w owym czasie zaczął się poważnie interesować psychoanalizą. Po powrocie do Francji brał udział w seminariach Jacques’a Lacana – odbył u niego analizę szkolną. Po ukończeniu studiów medycznych sam zaczął praktykować jako analityk i przystąpił do International Psychoanalytical Association. W 1961 roku Daniel Lagache zaproponował mu objęcie stanowiska na Sorbonie. W tym samym roku Laplanche opublikował swoją pierwszą książkę.