Kultura miezyńska – nazwa kultury miezyńskiej związana jest z eponimicznym stanowiskiem Miezyryczy koło Kaniowa. Zespół zjawisk kulturowych utożsamianych z kulturą miezyńską obejmował swym zasięgiem dorzecze środkowego Dniepru. Rozwój kultury miezyńskiej mieści się w przedziale między 17 a 14 tys. lat temu.
Inwentarz kamienny reprezentowany jest przez narzędzia tj. rylce, drapacze oraz wiórki tylcowe. Inwentarz kościany reprezentowany jest przez ostrza oszczepów przekłuwacze, igły oraz kliny i motyki, bransolety i diademy, paciorki, wisiorki. Na elementach inwentarzy kościanych po raz pierwszy w Europie poświadczone jest zastosowanie motywu meandra a także tzw. motywu drabinkowatego. Obiekty mieszkalne miały formę kolistych konstrukcji do których wznoszenia posługiwano się wyłącznie kośćmi mamutów. Fundament owych konstrukcji stanowił krąg utworzony z żuchw mamutów. Cała ta konstrukcja wzmocniona była czaszkami mamutów z ciosami które stanowiły szkielet konstrukcji. Założenie to pokryte było kośćmi długimi i łopatkami a także żebrami mamutów. Na zewnątrz jak i wewnątrz owych założeń mieszkalnych poświadczona jest obecność ognisk w których do palenia posługiwano się wyłącznie kośćmi mamutów.