W tym samym roku założył swoje ugrupowanie pod nazwą Odnowienie Włoskie, z którym przystąpił do Drzewa Oliwnego, uzyskując mandat do Izby Deputowanych XIII kadencji. W okresie od 17 maja 1996 do 6 czerwca 2001 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych w czterech kolejnych rządach, kierowanych przez Romano Prodiego, Massima D’Alemę (w obu gabinetach tego premiera) i Giuliana Amato.
W 2001 i 2006 wybierany do Senatu XIV i XV kadencji. W pierwszej z nich był wicemarszałkiem izby wyższej, w drugiej stał na czele Komisji Spraw Zagranicznych. W 2002 wprowadził swoje ugrupowanie w skład nowej centrowej formacji – Margherita.
Sprzeciwiając się planom utworzenia m.in. przez jego stronnictwo wraz z partiami lewicowymi nowej Partii Demokratycznej, w 2007 powołał Liberalnych Demokratów. Wkrótce przeszedł do opozycji wobec drugiego rządu Romano Prodiego, głosując w styczniu 2008 przeciwko udzielenia mu wotum zaufania, co przyczyniło się do rozpisania przedterminowych wyborów parlamentarnych.
Lamberto Dini po kilkunastu latach powrócił do współpracy z Silviem Berlusconim, zgłaszając swój akces do Ludu Wolności.