Kultura przedłużycka – kultura epoki brązu rozwijająca się w latach 1550–1200 p.n.e. Zaliczana jest do kręgu kultur mogiłowych i kultur pól popielnicowych. Charakteryzuje się szkieletowym i ciałopalnym obrządkiem pogrzebowym oraz usypywaniem nad grobami kurhanów.
Historia badań nad kulturą przedłużycką W opracowaniach archeologicznych schyłku XIX i początku XX w. powszechny był pogląd o pustce osadniczej, która miałaby dominować na północ od Karpat w okresie starszej epoki brązu. W wyniku kolejnych znalezisk głównie przedmiotów brązowych, pogląd ten stopniowo rewidowano. Szczytowym osiągnięciem w późniejszym czasie była praca J. Kostrzewskiego, w której, na podstawie licznych materiałów źródłowych pochodzących również z systematycznych badań scharakteryzował rozwój wczesnego i środkowego okresu epoki brązu na ziemiach polskich. W swojej pracy wyróżnił kulturę przedłużycką i stwierdził, że to na jej podłożu wykształciła się kultura łużycka. Badaniem kultury przedłużyckiej na Śląsku w tym samym czasie zajmował się B. von Richthofen, podtrzymał on tezę Kostrzewskiego o genezie kultury łużyckiej, oraz podkreślał, że na ziemiach polskich miała miejsce nieprzerwana kontynuacja. W późniejszych latach J. Kostrzewski ustalił zasięg kultury przedłużyckiej, włączając Pomorze Zachodnie i Środkowe.