Widząc zbliżającą się masę ludzi, łucznicy Yorków wystrzelili jeszcze kilka salw, zanim wycofali się za szeregi swoich żołnierzy w zbrojach, pozostawiając tysiące strzał na ziemi, aby utrudnić atak Lancasterom.
Gdy Yorkowie przegrupowali swoje szeregi, aby przyjąć atak Lancasterów, ich lewa flanka została zaatakowana przez kawalerię. Na lewym skrzydle Yorków zapanował chaos, a żołnierze zaczęli uciekać. Król Edward IV musiał przejąć dowództwo nad lewym skrzydłem, aby uratować sytuację. Armie starły się, a łucznicy strzelali do żołnierskiej masy z bliskiej odległości. Lancasterowie nieustannie rzucali do walki świeże odwody i stopniowo liczebnie słabsza armia Yorków została zmuszona do ustąpienia pola i wycofania się południowym grzbietem.
Walki które do tego momentu trwały trzy godziny, nie przyniosły rozstrzygnięcia do chwili przybycia świeżych wojsk Yorków, którzy kryli się przed wrogiem, dopóki nie osiągnęli szczytu grzbietu i nie zaatakowali lewego skrzydła Lancasterów. Lancasterowie nadal walczyli, ale przewagę zaczęli mieć Yorkowie. Pod koniec dnia linia Lancasterów rozpadła się, a małe grupy żołnierzy zaczęły uciekać, ratując życie.