Tadeusz Różycki-Kołodziejczyk (ur. 22 sierpnia 1887 we wsi Kwaśno pod Sierpcem, zm. 4 marca 1953 w Podkowie Leśnej) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, historyk wojskowości, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Walentego Kołodziejczyka (zm. 1917) i Stanisławy Leonory z Główczyńskich (zm. 1910), urodzony 22 sierpnia 1887 we wsi Kwaśno. Brat Józefa Kołodziejczyka (1892–1963). W latach 1900–1905 uczęszczał do państwowego gimnazjum w Warszawie, maturę zdał w 1907 w szkole realnej we Lwowie. W latach 1907–1911 studiował biologię na uniwersytetach w Monachium (gdzie ją ukończył), Lipsku i Berlinie. Zatrudniony jako asystent botaniki na Uniwersytecie Lwowskim i w Akademii Rolniczej w Dublanach 1911–1913, następnie na UJ 1913–1914. Działacz Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie, gdzie zaczął używać przybranego nazwiska Różycki.
W czasie I wojny światowej, 6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Był oficerem 1 pułku piechoty Legionów. Awansował w korpusie oficerów piechoty na stopień podporucznika ze starszeństwem z 2 sierpnia 1915 i porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1916.