Pozostałości gwiazdy zderzałyby się z gazem, wytwarzając falę uderzeniową, przetwarzającą energię wybuchu na światło.
Kolejne obserwacje przeprowadzone przy użyciu teleskopów optycznych w Kalifornii i na Hawajach wykazały, że pozostałości po gwieździe poruszają się z prędkością bliską prędkości światła w próżni ku otaczającej gwiazdę chmurze oddalającej się z szybkością 700 tys. km/h. Chmura została prawdopodobnie wyrzucona przez gwiazdę przed eksplozją. Dane pozyskane przez teleskop kosmiczny Chandra 56 dni po wybuchu, pokazały, że SN 2006gy jest stosunkowo słabym źródłem promieni X. Pomimo zderzeń pozostałości supernowej z otaczającą chmurą, jest ona zbyt rzadka, aby wyjaśnić obserwowaną jasność SN 2006gy.
Inne możliwe wyjaśnienie zakłada, że w wyniku wybuchu powstała duża ilość radioaktywnego izotopu niklu 56Ni. Jego rozpad, m.in. do kobaltu, mógłby dostarczyć pozostałościom po gwieździe dostateczną ilość energii, aby na kilka miesięcy podwyższyć jasność supernowej. Sytuacja taka zdarza się, gdy biały karzeł o masie maksymalnie 1,4 masy Słońca staje się niestabilny i zostaje rozerwany przez wybuch termojądrowy, w wyniku którego powstaje, obok innych pierwiastków ciężkich, radioaktywny nikiel, w ilości rzędu ułamka masy Słońca.