Etnonauka i jej twórcy Za twórców etnonauki uważa się W. H. Goodenougha, F. G. Lounsburry’ego i H. C. Conklina, którzy wypracowali jej teorię (tzn. gramatykę kultury) oraz metody badawcze (wśród których zasadnicze znaczenie ma analiza składnikowa). Innymi przedstawicielami klasycznego okresu rozwoju antropologii poznawczej byli: Charles O. Frake, Anthony F.C. Wallace, J. Atkins, Roy G. D’ Andrade, Stephen A. Tyler (który obecnie jest krytykiem tego kierunku), A. Kimball Romney oraz Brent Berlin. Należy mieć na uwadze sprzeczność jaką łatwo można osiągnąć przy tego rodzaju badaniach czy analizach kognitywnych. Etnonaukowcy muszą uważać na opisywanie obcej kultury poprzez własny współczynnik humanistyczny i własny, ojczysty język i kod kulturowy, który może znacznie zniekształcać ważne treści będące częścią języka odmiennej kultury, gdzie występować mogą różnice semantyczne. Etnonauka wykorzystuje także metody matematyczne. Matematyka służy tutaj do wnikliwszego rozpatrzenia danej sytuacji. Czyni to przy pomocy np. teorii grup czy teorii grafów.