thumb|240px|Jan Bierzin na znaczku emitowanym w 1989 przez Pocztę ZSRR Jan Karłowicz BierzinOd ucieczki z zesłania w 1914 posługiwał się paszportem na nazwisko Jan Karłowicz Bierzin, jednak później w wywiadzie sowieckim, przybrał (również w dokumentach oficjalnych) imię i otczestwo Pawieł Iwanowicz. Paweł Wieczorkiewicz, Łańcuch śmierci: czystka w Armii Czerwonej 1937–1939. Warszawa: 2001. s. 682., ros. Ян Карлович Берзин, łot. Jānis Bērziņš, właśc. Pēteris Ķuzis; (ur. w ujeździe ryskim guberni inflanckiej, zm. 29 lipca 1938 w Kommunarce) – komunista pochodzenia łotewskiego, szef wywiadu wojskowego (Razwiedupr Sztabu Armii Czerwonej) w latach 1924–1935 i w 1937, komisarz armijny II rangi, wojskowy doradca radziecki w czasie hiszpańskiej wojny domowej.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiejЯн Карлович Берзин na portalu hrono.ru. W latach 1902–1905 uczył się w seminarium nauczycielskim, zamkniętym w ramach represji administracyjnych w czasie rewolucji 1905 roku. Od 1904 członek SDPRR, zwolennik frakcji bolszewików. W 1906 działał w oddziale partyzanckim „Leśnych Braci”, w starciu z policją ranny, schwytany, postawiony w 1907 przed sądem wojennym w Rewlu, skazany na śmierć za zabójstwo policjanta. Z uwagi na młodocianość karę zamieniono na 8 lat katorgi, z której odsiedział dwa lata.