mały|300px|Polonez Chopina, dzieło Teofila Kwiatkowskiego. Fryderyk Chopin jako kompozytor, „twórca” wielkiej formy muzycznej zawierającej historię i kulturę narodu – ilustracja możliwej „opery szopenowskiej”; patrz: Opera narodowa Opera polska – ogół twórczości operowej związanej z kulturą polską oraz tradycja jej wykonywania i recepcji. Obejmuje dzieła powstałe od XVII wieku do współczesności, reprezentujące różnorodne style muzyczne i tematykę zaczerpniętą zarówno z historii oraz literatury polskiej, jak i z europejskiego repertuaru operowego. Jej rozwój był związany z działalnością teatrów operowych, kształtowaniem się rodzimego libretta oraz twórczością kompozytorów, którzy łączyli wzorce międzynarodowe z elementami kultury narodowej. Tematyka librett często nawiązywała do historii Polski, rodzimej literatury, folkloru oraz wydarzeń ważnych dla kultury narodowej. Styl muzyczny opery polskiej kształtował się pod wpływem głównych nurtów muzyki europejskiej, od baroku po współczesność. Wielu kompozytorów wzbogacało jednak swoje dzieła o elementy polskiej muzyki ludowej, tańców narodowych oraz rodzimej tradycji melodycznej. Teatry operowe odegrały ważną rolę w powstawaniu, wykonywaniu i popularyzacji polskich dzieł operowych. Opera polska stanowi istotną część polskiego dziedzictwa muzycznego i teatralnego.