1. Śatasāhasrikā: 100,000 wersów, 12 woluminów, wyd. Bibliotheca Indica (1902–1913). Na język tybetański została przetłumaczona w IX w. przez Jinamitrę i Surenrabodhiego oraz Tybetańczyka Ye.še.sde. T 220 (1); K 1(1). 2. Pañcavimśatisāhasrikā: 25,000 wersów, 3 woluminy, wyd. przez dr. N. Dutta w Calcuta Oriental Series, 1934 r. Oryginał sanskrycki został zagubiony i przetrwał w języku tybetańskim. T 220 (2); K 1(2). 3. Aṭādaśasāhasrikā: 18,000 wersów, 3 woluminy, wyd. przez Bidyabinoda (1927), Stena Konowa w Memoirs of the Arch. Survey of India nr 32 i 69 (1942). T 220(3); K 1(3). 4. Daśasāhasrikā: 1 wolumin, zagubiona w oryginale, przetrwała w tłumaczeniu tybetańskim (tłumacze jak w p.1). I i II rozdział zostały zrekonstruowane z j. tybetańskiego przez S. Konowa (Oslo 1941 r.). T 220(6); K 1(6). 5. Aṭasāhasrikā: 1 wolumin, cały tekst został wydany przez R. Mitrę w Bibliotheca Indica w 1888 r. Była pierwszym tłumaczeniem sutry mahajany na j. chiński: Lokakema w 179 r. Jest szczególnie ceniona w Tybecie. T 220(4)(5); K 1(4)(5). Tłum. Dharmapriya i Zhu Fonian w 382 r. T 226; K 5. Tłum. Lokakema w 179 r. w Luoyangu T 224; K 6. Tłum. Kumaradżiwa T 227; K 7. Tłum. Zhiqian w latach 223–253 w Liangzhou T 225;