Enric Marti (ur. w 1893 w Sarrià, zm. 26 lutego 1971 w Barcelonie) – prezes klubu FC Barcelona w latach 1952–1953. Zastąpił na tym stanowisku Agusti Montala i Galobarta. Wcześniej był wiceprezesem klubu.
Prezesura Martiego zaczęła się dokładnie 16 lipca 1952 roku. W czasie jego prezesury klub zdobył Mistrzostwo i Puchar Króla Hiszpanii i Puchar Eva Duarte. Marti został rozpoznawalny dzięki aferze z grą Alfredo Di Stéfano, któremu zakazano gry w katalońskim klubie na rzecz jej największego rywala - Real Madryt. FIFA zdeklarowała, iż Di Stéfano jest zawodnikiem Barcelony, jednak Hiszpański Związek Piłki Nożnej pod naciskiem hiszpańskich władz pod wodzą ciągle sprawującego kontrolę generała Franco i Realu Madryt unieważnia decyzję Federacji i rozkazał grać tylko w madryckim klubie. Jednak Narodowa Federacja do Spraw Wychowania Fizycznego i Sportu zakazuje występowania w Primera División obcokrajowcom, co powoduje, że Barca postanawia sprzedać piłkarza do włoskiego klubu - Juventusu. Pomimo tego, Real Madryt nie chciał stracić piłkarza.