Bitwa pod Węgierską Górką – bitwa wojny obronnej 1939 r. stoczona w dniach 2–3 września 1939 r. w rejonie Zwardonia, Milówki, Węgierskiej Górki i Lipowej w ówczesnym województwie krakowskim. Ze względu na heroizm obrońców okazany w obliczu przeważających sił wroga, starcie zostało nazwane Westerplatte południa. thumb|Szkic usytuowania schronów bojowych|alt=Mapa rejonu Węgierskiej Górki z biegiem Soły, drogami i miejscowościami; pozycje schronów oznaczono granatowymi symbolami, a czerwonymi strzałkami kierunki niemieckiego natarcia Skład sił polskich Południowa granica Polski na wschód od Zwardonia obsadzona była przez oddziały 1. Brygady Górskiej płk dypl. Janusza Gaładyka. Doliny Soły i drogi z Czadcy przez Zwardoń do Żywca bronił 1 batalion KOP „Berezwecz” 2 pułku piechoty KOP, batalionem dowodził major Kazimierz Czarkowski. Strzelcy wspierani byli przez batalion ON „Żywiec” i niewielkie siły artyleryjskie. Zaplecze stanowiły cztery schrony bojowe w Węgierskiej Górce obsadzone przez 151 kompanię forteczną „Węgierska Górka” kpt. Tadeusza Semika. W Milówce była utworzona 2 kompania strzelecka ON „Milówka” pod dowództwem por. Niemczyka. W Rajczy była utworzona 3 kompania strzelecka ON „Rajcza” pod dowództwem por. Sicińskiego.