Pod koniec 1959 roku ukończone zostały zdjęcia do Zezowatego szczęścia, jednakże kolaudacja była odkładana w czasie. Problemem był ostatni epizod pierwotnej wersji filmu, w którym napis przyczyniający się do upadku Piszczyka: „Ząb, zupa, dąb...”, mający dlań charakter antypaństwowy, był umieszczony na drzwiach toalety. W tej wersji filmu aresztowanie Piszczyka miało więc polityczne uzasadnienie. Dopiero w ostatecznej wersji filmu załączono scenę szaleństwa Piszczyka, w której za sprawą prowokacji kolegów z pracy odbierał on karabin strażnikowi; feralny napis natomiast pojawił się na gazetce ściennej. Oryginalne zakończenie filmu znajduje się w archiwach Filmoteki Narodowej, ale nie zostało nigdy uwzględnione w późniejszych reedycjach Zezowatego szczęścia.

Odbiór Odbiór krytyczny Premiera Zezowatego szczęścia odbyła się 4 kwietnia 1960 roku, a utwór Munka stał się w Polsce jednym z najgoręcej dyskutowanych filmów tego roku. Film początkowo podzielił krytyków. Andrzej Kijowski oburzał się, iż reżyser przedstawił w filmie postać „bohatera naszej tragicznej historii, a zarazem łajdaka ośmieszającego tę historię”. Z drugiej strony Stefan Morawski chwalił dzieło Munka i Stawińskiego za racjonalistyczny wywód, który opiera się na trafnym doborze środków formalnych.