Po II wojnie światowej, a zwłaszcza po wojnie koreańskiej doszło do otwartego konfliktu pomiędzy prawie 7000 mnichów zjaponizowanych (kor. waesaek sŭngnyŏ) a mnichami tradycyjnymi w liczbie 600 (z czego około 300 pochodziło z klasztoru Sudŏk prowadzonego przez właściwego przywódcę buddyjskiego ruchu oporu przeciwko Japończykom, mistrza sŏn Mangonga). Mnisi tradycyjni domagali się usunięcia wszelkich śladów wpływów japońskich, co nazywali ruchem oczyszczenia (kor. chŏnghwa undong). Prowadzili także mocną kampanię przeciwko żonatym mnichom.
5 sierpnia 1955 r. prezydent Rhee Syng-man (Yi Sŭngman), oddany buddysta, wydał rozporządzenie wzywające do rezygnacji zjaponizowanych mnichów z wszelkich klasztornych stanowisk w celu przywrócenia władzy mnichom tradycyjnym. Mnisi zjaponizowani odmówili i do początku lat 60. dochodziło do kampanii, dyskusji i ostrych starć, nawet fizycznych, pomiędzy oboma grupami mnichów. W styczniu 1962 r. powstał Buddyjski Komitet Odbudowy skupiający po 50 mnichów z każdej strony. Po wielu uzgodnieniach 12 kwietnia 1962 r. mnisi tradycyjni zorganizowali siebie pod historyczną nazwą chogye (statut szkoły z 1962 r. w pierwszej sekcji stwierdza: Zakon ten nosi nazwę Taehan Bulgyo Chogye Chong [Koreański Buddyjski Zakon Chogye].