Rozwiązanie (ściany o znacznej wysokości, dachy o małej połaci) było optymalne ze względu na małą powierzchnię przeznaczoną pod zabudowę kościoła i konieczność pomieszczenia dużej liczby wiernych (z tej samej przyczyny oczywiste wydaje się wyposażenie kościoła w empory).
Inną sprawą jest, że takie rozwiązanie nie było korzystne dla stabilności całej budowli. Jej konstrukcję stanowiły zewnętrzne ściany szkieletowe (wypełnione one zostały gliną ze słomą na ruszcie drewnianym i zabezpieczone od zewnątrz deskowaniem pionowym) oraz rzędy filarów usytuowanych we wnętrzu na liniach zetknięcia się połaci dachów. Założenie, że elementy konstrukcji musiały być solidnej grubości. We wnętrzu układ filarów warunkował podział przestrzeni: na część centralną i dwie nawy boczne, zabudowane emporami. Jeśli przyjąć, że ilość dachów wynosiła cztery, jak na wspomnianych rysunkach (na późniejszych ilustracjach nie są widoczne więcej niż trzy), to część centralna, z rzędem słupów pośrodku, była w przybliżeniu dwukrotnie szersza od naw bocznych. Hipotetycznie część tę na pierwszym rysunku anonsują w obu kierunkach krzyże wieńczące oba środkowe szczyty. Część centralna jest wyraźnie wydłużona w stosunku do bocznej nawy północnej, a być może dotyczyło to również nawy południowej, co sugerowałoby lokalizację prezbiterium i ołtarza.