Otrzymali wsparcie od kardynała Andrzeja Herkulesa de Fleury, Jakub wycofał się, ale został prawnym opiekunem syna i formalnym władcą.
20 maja 1732 wydał nowy dokument, w którym ogłosił Antoniego Chavalier Grimaldi, nieślubnego syna swojego teścia i przyrodniego brata Ludwiki Hipolity, gubernatorem generalnym Monako. Chavalier faktycznie był regentem, za panowania Jakuba I i jego syna Honoriusza (do swojej śmierci 28 listopada 1784). Książę Jakub podpisał formalną abdykację 7 listopada 1733.
Małoletni Honoriusz z ojcem wyjechali do Paryża, przy czym Jakub nigdy więcej nie powrócił do Monako. Honoriusz III kształcił się u jezuitów, Jakub chciał zapewnić mu karierę wojskową. Po dwóch latach starań uzyskał dla niego stopień porucznika, który kosztował go 55 tys. liwrów. Potem rozpoczął poszukiwania kandydatki na swoją synową. Honoriusz trzykrotnie odmówił Jakubowi ożenienia się z jego protegowanymi, za co został uwięziony w twierdzy Arras i Bastylii. To zepsuło kontakty pomiędzy nimi. Od wyjścia Honoriusza z Bastylii nie widzieli się, a Jakub zmarł w Paryżu 23 kwietnia 1751.
Jego była paryska rezydencja, Hotel Matignon, jest obecnie oficjalną siedzibą premiera Francji.
Zobacz też Rodzina książęca Monako - linia de Matignon Rodzina książęca Monako - linia de Polignac