Ludwik I Grimaldi (ur. 25 lipca 1642 w Monako, zm. 3 stycznia 1701 w Rzymie), książę Monako od 1662 do swojej śmierci.
Życie prywatne Ludwik (fr. Louis) I był najstarszym z siedmiorga dzieci księcia Herkulesa Grimaldi (ur. 26 grudnia 1623 – zm. 2 sierpnia 1651), markiza de Campagna, następnie des Baux oraz Aurelii Spinola (zm. 29 września 1670). Herkules natomiast był jedynym dzieckiem Honoriusza II Grimaldi (1597–1662), seniora Monako i Hipolity Trivulce (zm. 1638). Ludwik otrzymał imię od ojca chrzestnego Ludwika XIII, króla Francji. Spędził on dzieciństwo w Monako.
Małżeństwo Dziadek Honoriusz II, czując nadchodzący koniec życia, postanowił ożenić wnuka z bogatą panną z koneksjami na dworze francuskim. Naradzając się z doradcami, wybrał Szarlotę Katarzynę de Gramont (1639–1678). Była ona córką Antoniego III, diuka de Gramont, Wielkiego Marszałka Dworu Ludwika XIV, króla Francji. Ślub Ludwika z Szarlotą Katarzyną odbył się w zamku Pau w prowincji Béarn 30 marca 1660. Ludwik XIV, król francuski, podarował parze na własność księstwo Valentinois w Delfinacie, księstwo Carladez w prowincji lyońskiej, markizat Baux i lordostwo (ordynację) Le Buis w Prowansji. Przynosiły one dochód 75 tys. liwrów rocznie. Małżonkowie zamieszkali w Paryżu.