W 1840 r. został mianowany naczelnym inżynierem Warszawy, cztery lata później przeszedł na emeryturę. W roku 1853 potwierdzono wszystkim Klopmannom dziedziczny tytuł baronów Cesarstwa Rosyjskiego. Przez następne 30 lat, dopóki dopisywało zdrowie, Edward działał w warszawskiej parafii ewangelickiej, w wysokich funkcjach jako kurator Szpitala Ewangelickiego w dawnej warszawskiej jurydyce Leszno (ul. Karmelicka 10), prezes Kolegium Kościelnego i przewodniczący komitetu opracowującego nowy ordynek kościelny.
thumb|Grobowiec Klopmannów na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Klopmann był żonaty z Marią Józefą z Karśnickich (zm. 1868) i miał dzieci. Pochowany został obok rodziców i siostry Idy zamężnej Deybel von Hammerau na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (Al. 4 nr 29).
Bibliografia Deutschbaltisches Biographisches Lexikon 1701–1960, Köln und Wien 1970 Heinrich Kneschke, Deutsches Adels-Lexicon, 1 – 6, Leipzig 1865 Stanisław Łoza, Rodziny polskie pochodzenia cudzoziemskiego osiadłe w Warszawie i okolicach, I -III, Warszawa 1932-35. Eugeniusz Szulc, Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, Warszawa 1989