Imigrację wznowiono po 1845 wraz z utworzeniem nowych kolonii. Najbardziej znaczące miasta, które powstały to Blumenau w 1850 i Joinville w 1851 (oba w stanie Santa Catarina), które przyciągnęły tysiące niemieckich imigrantów do regionu. Część osadników napłynęło z powodu rewolucji Wiosny Ludów 1848 na terenie Niemiec. Dziś obszary te są jednymi z najbogatszych regionów w Brazylii, z najniższym poziomem bezrobocia, a przywiązanie potomków do dziedzictwa ich przodków pozostawiło na tych obszarach ciekawe dowody niemieckiej kultury.
Do końca XIX wieku, istniały już 122 niemieckie kolonie, znajdujące się w Rio Grande do Sul, Santa Catarina, w stanie Parana, São Paulo, Minas Gerais i Rio de Janeiro.
Osadnictwo miejskie thumb|Reprezentacyjna brama w mieście Gramado Nie wszyscy Niemcy, którzy osiedli w Brazylii zostali rolnikami. Na początku roku 20. wieku, zostało bardzo mało wolnych wiejskich obszarów w Południowej Brazylii. Większość ich została zasiedlona przez niemieckich, włoskich i polskich imigrantów w XIX wieku. Tak więc większa część Niemców, która imigrowała do Brazylii w XX wieku osiedlała się w dużych miastach, aczkolwiek spora część z nich nadal osiedlała się w dotychczasowych wiejskich koloniach. Niemiecka imigracja do Brazylii osiągnęła swój szczyt po I wojnie światowej.