Wojna polsko-szwedzka (1621–1626) – była kontynuacją wojen polsko-szwedzkich 1600–1611 i 1617–1618, stanowiącą próbę wykorzystania przez Szwecję zaangażowania Rzeczypospolitej w wojnie z Turcją.
Wstęp Syn i następca Karola IX, Gustaw Adolf wciąż uważany był w Europie za uzurpatora korony, która prawnie należała się Zygmuntowi III Wazie. Trudno było w takiej sytuacji o stabilizację stosunków wewnętrznych w królestwie Szwecji. Utrzymanie tronu w swych rękach Gustaw Adolf w ogromnym stopniu zawdzięczał niezwykle uzdolnionemu politykowi Axelowi Oxenstiernie, który stał się najbliższym współpracownikiem młodego króla. Jednak aby ostatecznie zapewnić sobie panowanie, należało zmusić Zygmunta III, by ten wyrzekł się swych praw do korony. Z powodu nieugiętej postawy Zygmunta jedynym środkiem pozostawała wojna. Pierwsza próba w latach 1617–1618 wykazała, że armia szwedzka, pomimo dotychczasowych reform jeszcze w poważnym stopniu ustępuje wojskom Rzeczypospolitej, która mimo intensywnych walk prowadzonych na innych frontach, stosunkowo niewielkimi siłami zdołała odeprzeć szwedzki atak. Konieczne były dalsze intensywne reformy, za które Gustaw Adolf i Oxenstierna zabrali się z wielką energią.