Kazimierz Sejda, ur. jako Kazimierz Seide (ur. 23 lutego 1899 w Nosowie, zm. 1959 w Hamburgu) – polski pisarz, oficer Wojska Polskiego.
Życiorys Urodzony w Galicji, ówcześnie pod zaborem austriackim. Jego przodkowie pochodzili z Niemiec. Był synem Stanisława Seide oraz kuzynem Bronisława Seydy, lekarza i pisarza. Zmienił nazwisko na Sejda po konflikcie z ojcem z powodu niepowiadomienia go o swoim ślubie.
Jesienią 1917, po ukończeniu 18 lat, powołany do wojska austriackiego i po krótkim szkoleniu wysłany na front włoski. Jeszcze przed powołaniem do wojska był członkiem konspiracyjnej organizacji niepodległościowej we Lwowie. W czasie walk pod Udine, wraz z dwoma towarzyszami, próbował dostać się do włoskiej niewoli, ponieważ planowali oni potem dotrzeć do Santa Maria di Vettere Capua, gdzie tworzyły się polskie oddziały. Zamiar ten się nie powiódł, ale dowództwo zauważyło ich desperacką próbę przedarcia się do opuszczonych (jak się później okazało) okopów włoskich i uznało to za bohaterski atak, za co zostali odznaczeni „małymi srebrnymi medalami waleczności”. W późniejszym czasie, w następstwie krytycznych uwag dotyczących wyniku wojny, uznany został za „politycznie podejrzanego”, odesłany z frontu na tyły, gdzie m.in. pilnował jeńców włoskich i konwojował transporty wojskowe, poruszając się po całym obszarze Austro-Węgier.