Kopiarz sulejowski – zbiór odpisów dokumentów nadań i przywilejów otrzymanych przez opactwo cystersów w Sulejowie. Pierwsze odpisy zostały sporządzone w 1618 roku, za czasów opata Ottona Schenkinga, ostatnie pochodzą z końca XVIII wieku. Służyły głównie dokumentowaniu praw do posiadłości podczas licznych procesów sądowych.
Ogółem w zbiorze, mającym obecnie postać księgi papierowej, znajduje się 158 kart zawierających 223 dokumenty. Nie zachowały się 34 dokumenty wymienione w indeksie końcowym. Najwcześniejszym dokumentem zawartym w kopiarzu jest przywilej lokacyjny Kazimierza Sprawiedliwego, jego autentyczność jest jednak kwestionowana. W dokumencie wystawionym przez Leszka Białego w 1217 roku znajduje się pierwsza zachowana pisemna wzmianka o Piotrkowie, nazwanym Petrecoue.
Kopiarz, przechowywany w bibliotece opactwa, zaginął w okresie po kasacie klasztoru w 1819 roku. Odnalazł go w 1930 roku w Tarnopolu Michał Rawita-Witanowski. Okoliczności tego odkrycia są nieznane. Odkupiwszy od poprzedniego posiadacza, Rawita-Witanowski przekazał zabytek muzeum prowadzonemu przez piotrkowski oddział Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego.
Pierwszą pracą naukową, badającą dokumenty zawarte w kopiarzu, była napisana w końcu lat 30. XX wieku rozprawa doktorska Józefa Mitkowskiego, traktująca o historii sulejowskiego opactwa.