Grupy marszowe OUN (, zwane czasem grupami pochodowymi OUN lub grupami pochodnymi OUN) – zorganizowane przez Organizację Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) grupy, mające za zadanie utworzyć na terenach zajętych przez armię niemiecką sieć administracji, policję, jednostki wojskowe, siatkę organizacyjną OUN, czyli zręby organizacji planowanego państwa ukraińskiego.
Obydwa odłamy OUN – OUN-B (banderowcy) i OUN-M (melnykowcy), utworzyli własne „grupy marszowe”. Dzieliły się one na 7–12 osobowe grupy, mające za zadanie tworzyć ukraińską policję i administrację w poszczególnych miastach.
Grupy marszowe OUN-B Po ataku III Rzeszy na ZSRR w czerwcu 1941, w ślad za nacierającym Wehrmachtem ruszyły „grupy marszowe” OUN-B. Grzegorz Motyka szacuje ich skład na 750–1200 osób, uznając podawane przez literaturę liczby 5–7 tys. osób za zawyżoneGrzegorz Motyka: „Ukraińska partyzantka 1942–1960”, Warszawa 2006, Wyd. Instytut Studiów Politycznych PAN, Oficyna Wydawnicza RYTM, , s. 93.. Podzielone były na trzy zgrupowania: „Piwnicz” (tj. Północ), „Centr”, „Piwdeń” (tj. Południe).