Jej trasa według planu wiodła przez Tarnopol – Płoskirów – Winnicę – Fastów – Kijów, następnie Połtawę, Charków i do Kraju Krasnodarskiego.
Grupa ta liczyła 17–18 rojów.
Gestapo rozbiło grupę „Centrum” (Łemyka i jego 4 towarzyszy rozstrzelano w Mirogrodzie), i częściowo grupę „Północ” (Kłymyszyna aresztowano w Żytomierzu).
Grupa „Piwdeń” „Piwdeń” („Południe”) (uformowana w Sanoku) – dowódcy Zynowij Matła, M. Riczka, Tymisz Semczyszyn, Osyp Maszczak – kierowała się na Kamieniec Podolski, Winnicę, Odessę, Krzywy Róg, Dniepropietrowsk i Krym.
Grupa ta liczyła 12-14 rojów, poniosła ona największe straty.
Grupy marszowe OUN-M Głównym terenem działania grup marszowych OUN-M była Żytomierszczyzna, a następnie Kijów, w którym zorganizowały administrację miejską, oraz życie społeczne i kulturalne miasta, oraz zainicjowały powstanie Ukraińskiej Rady Narodowej.
Grupa znacznie się powiększyła (o ponad 500 osób) po przybyciu Kurenia Bukowińskiego, który objął funkcje porządkowe. Z Kijowa mniejsze grupy były kierowane do Charkowa (dowódca B. Konyk), na Połtawszczyznę, Donbas i Krym.
Przywódcami grupy byli początkowo Omelan Senyk i Mykoła Sciborski, a po ich zabiciu w Żytomierzu 30 sierpnia 1941 – Ołeh Kandyba, Jarosław Hajwas, J. Szumedła, Osyp Bojdunyk i Mykoła Kapustianski.