Timofiej Iwanowicz Domanow, (ur. w 1887 w stanicy Migulinskaja, zm. 16 stycznia 1947 w Moskwie) – rosyjski oficer wojsk kozackich, więzień stalinowski, organizator i dowódca kolaboracyjnych oddziałów kozackich (ataman marszowy) w składzie Kozackiego Stanu podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1908 rozpoczął służbę wojskową w 12 pułku Kozaków Dońskich. Po wybuchu I wojny światowej trafił w sierpniu 1914 na front w stopniu wachmistrza. Za udział w walkach był odznaczony Orderem Świętego Jerzego 4 klasy oraz Krzyżem Świętego Jerzego. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej opowiedział się po stronie białych. Latem 1918 został wybrany do rządu Kozaków Dońskich, a następnie walczył w ich szeregach. Był 2 razy ranny. Pod koniec 1919 stanął na czele Pułku Św. Jerzego. Podczas ewakuacji wojsk białych z Noworosyjska w 1920 był chory i trafił do bolszewickiej niewoli.
Do 1925 przebywał w łagrach OGPU na Wyspach Sołowieckich. W 1930 r. kilka razy był tymczasowo aresztowany. W latach 1934–1937 był osadzony w więzieniu w Jejsku. W 1940 został ponownie aresztowany i skazany przez Najwyższy Sąd ZSRR na karę śmierci, zamienioną ostatecznie na 10 lat łagrów. Zdołał uciec z obozu koło Rostowa, ukrywając się następnie u krewnych.