Powierzchnia wymiany gazowej uległa w nim znacznemu powiększeniu dzięki licznym uwypukleniom i sfałdowaniom. Ponadto umiejscowienie płuc w głowotułowiu znacząco skraca drogę dyfuzji tlenu do układu krwionośnego oraz przyspiesza powrót natlenionej krwi do serca.
Do oczyszczania i nawilżania płuc skrzelowo-skórnych Birgus latro wykorzystuje najmniejszą, tylną parę odnóży. Ponieważ narządy te wymagają do prawidłowego funkcjonowania stałej wilgotności, skorupiaki muszą regularnie dostarczać wodę na ich powierzchnię. Robią to, zwilżając mokrymi odnóżami gąbczastą tkankę układu oddechowego. Niezbędną wodę pobierają z niewielkich kałuż – nabierają ją za pomocą szczypiec, a następnie przekazują bezpośrednio do szczękonóży.
Oprócz przekształconych komór skrzelowych Birgus latro zachował również szczątkowe skrzela. Choć ich liczba jest porównywalna z tą występującą u spokrewnionych gatunków wodnych z rodzin i , narządy te uległy silnej redukcji. Są one u tego lądowego skorupiaka wyraźnie mniejsze i cechują się znacznie zredukowaną powierzchnią oddechową.