W czasie okupacji niemieckiej w Polsce pracował w centrali spółdzielczości ukraińskiej w Chełmie. Pod koniec marca 1945 roku służył w sztabie tworzonej przez gen. Pawło Szandruka Ukraińskiej Armii Narodowej (UNA). Był przez niego mianowany na szefa sztabu 1 Dywizji UNA, formowanej głównie na bazie resztek 14 Dywizji Grenadierów SS i wyznaczony na jej dowódcę. Niemieckie dowództwo do końca wojny nie zgadzało się na tę nominację, choć Krat w końcu kwietnia faktycznie przejął dowodzenie jednostką. Po kapitulacji III Rzeszy trafił do niewoli alianckiej i został osadzony w obozie dla jeńców wojennych w Rimini we Włoszech. Był wówczas ukraińskim starostą obozu jenieckiego. Dzięki interwencji gen. P. Szandruka u gen. Władysława Andersa nie został wraz z innymi żołnierzami UNA wydany przez Brytyjczyków Sowietom, ale udał się na emigrację do Wielkiej Brytanii. W 1951 wyemigrował do USA. Był autorem wspomnień o historii 3 Żelaznej Dywizji Strzeleckiej. rząd Ukraińskiej Republiki Ludowej na emigracji awansował go do stopnia generała porucznika.
Odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV klasy, Krzyżem Symona Petlury i Krzyżem Żelaznym URL.
Bibliografia Крат Михайло Миколайович, w: Енциклопедія історії України: Т. 7. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2010, Wyd. «Наукова думка».