W czasie powstania warszawskiego - 11 września 1944 r. zginęła jako łączniczka jej córka Alina. Wiewiórscy po Powstaniu zamieszkali we wsi Wolbórz pod Piotrkowem Trybunalskim. Tam dokwaterowani do domu Katarzyny i Jana Dryńskich przy ul. Kitowicza 49. Różnice kulturowe między inteligentami z Warszawy a rodziną chłopską nie stanowiły problemu we wzajemnej egzystencji. Wspomnienie tego epizodu przetrwało w rodzinie Dryńskich w sposób zdecydowanie pozytywny do dzisiaj.
Helena pracowała w Radzie Głównej Opiekuńczej i uczestniczyła w nauczaniu. W lutym 1945 Wiewiórscy powrócili do Warszawy, a Helena zgłosiła się do pracy w odtwarzanym zarządzie miasta. Jeszcze w 1945, podjęła praktykę adwokacką i została mianowana członkinią Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, a 3 kwietnia 1945 wybrana została skarbniczką Tymczasowego Zarządu Izby Adwokackiej w Warszawie, zaś 3 sierpnia tego roku zrezygnowała z tej funkcji. Była też członkinią Naczelnej Rady Adwokackiej. Po utworzeniu 1951 r. zespołów adwokackich, zawód wykonywała w zespole adwokackim nr 19 a od 1954 r. w Zespole Adwokackim nr 21.
Po śmierci męża Jerzego Wiewiórskiego (zm. 1956), znanego dziennikarza warszawskiego, redaktora przedwojennego "Kuriera Porannego" i powojennego „Życia Warszawy”, wycofała się z życia publicznego.