Pietro Bembo (ur. 20 maja 1470 w Wenecji, zm. 18 stycznia 1547 w Rzymie) – wenecki kardynał i humanista renesansowy; filolog, poeta i historyk.
Zasłynął przede wszystkim jako szeroko naśladowany stylista łaciński i toskański. Bembo był głównym przedstawicielem purystycznego cyceronianizmu, którego idee wyraził przede wszystkim w dziele De imitatione (1513). Ruch ten był bardzo rozpowszechniony w filologicznym nurcie włoskiego humanizmu renesansowego, może też uchodzić za szczególnie charakterystyczny rys kultury renesansowej – spotkał się też jednak z żywą krytyką i silnym oporem, nadmierną erudycyjność, szkolarstwo, pedanterię i zmanierowanie zarzucał naśladowcom Bemba zwłaszcza Erazm z Rotterdamu w dziele Ciceronianus.
Życiorys Młodość Pietro Bembo pochodził z rodziny weneckich patrycjuszy. Jego ojciec, Bernardo Bembo (1433–1519), był wykształconym humanistą i przyjacielem filozofa Marsilia Ficina, członkiem Rady Dziesięciu, senatorem i ambasadorem Republiki Weneckiej. Miał doskonałą bibliotekę, który odziedziczył później jego syn Pietro. Od lipca 1478 do maja 1480 Pietro mieszkał we Florencji, gdzie ojciec pełnił funkcję weneckiego ambasadora. Kontakt z dialektem florenckim, doprowadził później do ukształtowania jego koncepcji włoskiego języka literackiego. W latach 1487–1488 przebywał z ojcem w Rzymie.