Stanowisko Bemba nie jest zresztą precyzyjne, w obszernym wywodzie wskazuje też na inne cechy, takie jak „godność”, „wspaniałość”, „majestat”, „słodycz”, „powab”, „łagodność”. Kwestiom tym, poświęcił Bembo księgi I i II swojego dzieła, w których zawarł ponadto historię „mowy pospolitej” wywodząc poezję toskańską bezpośrednio z języka prowansalskiego. Księga III stanowi zarys gramatyki włoskiej w dość swobodnym ujęciu: autor nie formułuje reguł, czytelnik sam ma je wyprowadzić z jego rozważań.
mały|Portret Pietra Bemba z lat 1532–1537 Lucasa Cranacha Młodszego Koncepcja Bemba odniosła natychmiastowy sukces. Dopiero z czasem uświadomiono sobie jej braki. Pomijając ewolucję, jaką od czasów Petrarki i Boccaccia przeszła mowa florencka, Bembo przyczynił się do tego, że język literacki zaczął się stopniowo coraz bardziej różnić od potocznego, utrudniając szerokim rzeszom odbiorców dostęp do literatury.