Później Feldman zaczął komponować bardzo długie utwory, z których jest najbardziej znany. Najczęściej składały się one z jednej długiej części, rzadko były krótsze niż pół godziny, a często osiągały długość znacznie większą. Prace te to m.in. Kwartet smyczkowy ze skrzypcami (1985, ok. 2 godzin), For Philip Guston (Dla Philipa Gustona, 1984, ok. 4 godziny) oraz, najdłuższy z nich, monumentalny Kwartet smyczkowy II (1983, ok. 6 godzin bez żadnej przerwy). Kwartet smyczkowy II miał pełną premierę w Cooper Union, w Nowym Jorku, w 1999 roku. Pełne nagranie nastąpiło w 2003 (trwa 6 godzin i 7 minut). Zazwyczaj prace te mają bardzo wolne tempo rozwoju (jeśli w ogóle można mówić w nich o rozwoju dynamiki), a dźwięki są zwykle bardzo ciche. W swoim wykładzie z 1982, Feldman zauważył: „Czy mamy, na przykład w muzyce, cokolwiek co naprawdę wymazałoby wszystko? Coś, co po prostu zostawiłoby nas z białą kartką?”.
Feldman ożenił się z kanadyjską kompozytorką, Barbarą Monk, krótko przed swoją śmiercią. Zmarł z powodu raka trzustki w 1987, w swoim domu w Buffalo.