Księstwo zatorskie () – księstwo ze stolicą w Zatorze, herbem księstwa był orzeł biały na błękitnym polu z literą Z na piersiach. Samodzielne księstwo zatorskie wydzielono po śmierci księcia oświęcimskiego Kazimierza i przekazano je najstarszemu z jego synów Wacławowi. Księstwo zatorskie zostało wykupione przez króla Jana Olbrachta w roku 1494, ale pozostawał w nim na dożywociu książę Janusz V, po którego zabójstwie w 1513 roku księstwo de facto przyłączono do Królestwa PolskiegoUrzędnicy dawnej Rzeczypospolitej XII-XVIII wieku, spisy, pod red. A. Gąsiorowskiego, T. IV, Małopolska (Województwa krakowskie, sandomierskie i lubelskie), Z. 1, Urzędnicy Małopolscy XII-XV wieku, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1990, nr 1270, s. 156..
Historia 1445 – powstanie księstwa na skutek podziału księstwa oświęcimskiego pomiędzy spadkobierców księcia Kazimierza I oświęcimskiego 1456 – książę zatorski Wacław I złożył hołd królowi polskiemu Kazimierzowi IV Jagiellończykowi 1462 – król Czech Jerzy z Podiebradów na zjeździe z Kazimierzem Jagiellończykiem w Głogowie zobowiązał się nie rościć pretensji do zajętych przez Polskę terenów Śląska 1494 – Jan (Janusz) V z braku legalnego potomstwa odsprzedał księstwo Janowi I Olbrachtowi z zagwarantowaniem dożywocia 1513 – przyłączenie księstwa do Polski po zabójstwie Janusza V 1564 – podpisanie