Wojciech Kojalowicz-Wijuk napisał wtedy Historiae Lithuaniae.
Wiek XVIII W pierwszych latach XVIII wieku powstało niewiele litewskojęzycznych utworów literackich w Wielkim Księstwie Litewskim, a te, które powstały są niskiej wartości i pełne błędów językowych – przykładem może być Broma atverta ing viečnastį Mykolasa Olševskisa. W pierwszej połowie wieku na Litwie Małej rozpoczął się ruch oświeceniowy powiązany z kulturą niemiecką. W Uniwersytecie w Królewcu kultura litewska (a w pewnym stopniu także kultura bardzo już nielicznych Prusów) budziła duże zainteresowanie, powstawały słowniki i gramatyki języka litewskiego oraz przekłady. Największe znaczenie miał przekład Biblii Lutra (Królewiec 1735), opracowany przez duży i kompetentny zespół tłumaczy. Wyróżnili się wśród nich Pilypas Ruigys (1675–1749), autor słownika niemiecko-litewskiego (Królewiec 1749) i wielu pism religijnych i językoznawczych oraz Fridrikas Šimelpenigis (1699–1763), poeta, autor epigramatów i wierszy humorystycznych i okolicznościowych, autor krótkiego przeglądu dotychczasowych dziejów literatury litewskiej poczynając od Mažvydasa. Jednym z pierwszych historyków literatury litewskiej był Gotfridas Ostermeyer (1716–1800), który w pracy Erste litauische Liedergeschichte (Królewiec 1793) zebrał dzieje pieśni protestanckiej w języku litewskim.