Dopiero druga połowa wieku przynosi pewne ożywienie kultury Wielkiego Księstwa Litewskiego, inspirowane w znacznym stopniu przez działalność Komisji Edukacji Narodowej. Nie malało znaczenie literatury kaznodziejskiej (wyróżnia się Pamokslai Kriprijonasa Lukauskasa, 1797), powstawać zaczęła też literatura świecka, do której należały różne pisma omawiające problemy społeczno-polityczne i obyczajowe epoki. W okresie Sejmu Czteroletniego wiele oficjalnych dokumentów państwowych tłumaczono na język litewski. W okresie tym powstawały także pieśni o charakterze patriotycznym, np. Žemaitiška dainelė, revolucijos laikais rašyta Antanasa Klementasa.
Pierwsza połowa XIX wieku Literatura litewska pierwszej połowy XIX wieku nie była zbyt obfita, niemniej jednak romantyzm i ruch ludowy jest ważnym impulsem rozwoju przynosi zaczątki ruchu narodowego etnicznych Litwinów. Pierwsza fala „odrodzenia narodowego” to jednak jeszcze utwory klasycystyczne, pisane w języku polskim i litewskim – ody, bajki, listy, sielanki i inne typowe dla XVIII-wiecznego klasycyzmu utwory, których tematyka koncentrowała się na życiu społecznym i położeniu chłopów. Do reprezentantów tego nurtu, zwanego „pierwszą falą litewskiego odrodzenia narodowego”, należą m.in. Antanas Strazdas, Dionizas Poška, Simonas Stranevičius i Silvestras Valiūnas.