Naczelny najpierw umiejscawia w drzewie górne zęby, a potem żłobi w niej dłutowanymi, skierowanymi ku przodowi zębami żuchwy o potężnej budowie, pokrytymi szkliwem jedynie od przodu. Szkliwo to cechuje się złożoną budową z pryzm czy krystalitów, oporną na uszkodzenia (decussation) i charakterystyczną przez to raczej dla znacznie większych ssaków, u uistiti jest to lepiej wyrażone niż u tamaryn. U uistiti dolne kły nie dorównują wielkością dobrze rozwiniętym siekaczom, w przeciwieństwie do tamaryn. Szerokie rozwarcie szczęk zapewniane jest przez budowę stawu żuchwowego oraz gałęzi wstępującej żuchwy, miejsca przyczepu mięśnia skroniowego, dużego szczególnie u uistiti, podobnie jak mięsień żwacz.
Tułów jest długi. Pokrywa go futro różnej barwy: czarne (np. marmozeta czarna, tamaryna wąsata), brązowe, złotopomarańczowe (marmozeta lwia), białe. Jelita przystosowały się trawienia ciężkostrawnych gum roślinnych. Ich rozkład zachodzi w powiększonym jelicie ślepym, bogatym w fałdy i uwypuklenia, stanowiącym środowisko życia flory mikrobów, znacznie większym u takich gumożerców jak uistiti białoucha czy uistiti drobna w porównaniu z tamarynami i marmozetami o jelitach typowych dla owocożerności.