Szczęśliwie w ciągu kilku kolejnych dni temperatura ponownie spadła i unormowała się, co umożliwiło dalsze przeprowadzenie zawodów.
W klasyfikacji medalowej zwyciężyła reprezentacja Norwegii, zaś najbardziej utytułowanym zawodnikiem został Norweg Bernt Evensen, który zdobył trzy medale w łyżwiarstwie szybkim.
Tło startu thumb|250px|Srebrni medaliści w łyżwiarstwie figurowym — Lilly Scholz i Otto Kaiser (AUT) Szwajcaria była dobrze przygotowana do organizacji igrzysk w słynnym zimowym kurorcie St. Moritz, lecz na zawody padł cień politycznej sytuacji w Europie. Od czasu zakończenia I wojny światowej, Niemcy nie były zapraszane na igrzyska olimpijskie. Jednakże Międzynarodowy Komitet Olimpijski stwierdził, że II Zimowe Igrzyska Olimpijskie będą odpowiednim wydarzeniem by niemieccy zawodnicy powrócili do startów olimpijskich. Decyzja ta wzbudziła oburzenie, a Belgijski Komitet Olimpijski złożył oficjalny protest.
Igrzyska te były pierwszymi igrzyskami, którym przewodził nowy przewodniczący MKOl, Henri de Baillet-Latour, który w 1925 roku zastąpił na tym stanowisku barona Pierre’a de Coubertina.