Gazety wykonały polecenie, ale wyszły z „białymi plamami” – pustymi polami w miejscu, gdzie miało zostać wydrukowane sprawozdanie – aby zademonstrować, że były naciskane politycznie. Redaktorzy, którzy nie podporządkowali się woli prezydenta, niebawem stracili pracę. Wkrótce potem szef administracji prezydenta Iwan Ciciankou wytoczył Antonczykowi proces o naruszenie dobrego imienia i godności. Antonczyk proces przegrał, a jego majątek został częściowo skonfiskowany.

Zdaniem Briana Maurice'a Bennetta, Siarhiej Antonczyk przygotował swoje sprawozdanie w poczuciu, że w raporcie Łukaszenki z grudnia 1993 roku nie wszystko zostało powiedziane, a także liczył, że prezentacja podniesie jego pozycję polityczną, tak jak to się stało rok wcześniej z Łukaszenką. Nie przewidział jednak, że w parlamencie minęło już zainteresowanie kwestią korupcji, a prezentacja będzie mieć mniejszą siłę oddziaływania, ponieważ nie była transmitowana przez radio i telewizję. Sprawa raportu Antonczyka i reakcji na niego Łukaszenki wywołała w Radzie Najwyższej debatę na temat ograniczania na Białorusi wolności słowa, wprowadzania cenzury i komentarze o możliwości impeachmentu prezydenta.