Tommaso Ruffo (ur. 15 września 1663 w Neapolu, zm. 16 lutego 1753 w Rzymie) – włoski kardynał, z rodziny książąt Bagnara.
Życiorys Studiował na uniwersytecie La Sapienza w Rzymie, uzyskując tytuł „doctor utriusque iuris” obejmujący dwie podstawowe gałęzie prawa – kanoniczne i cywilne. Internuncjusz w Brukseli za pontyfikatu Innocentego XI, później wicelegat w Rawennie i referendariusz Sygnatury Apostolskiej. 21 maja 1694 mianowany inkwizytorem na Malcie. Doprowadził do pojednania joannitów z Republiką Genui.
W 1698 został tytularnym arcybiskupem Nicei i nuncjuszem w księstwie Toskanii. W 1700 został prefektem Domu Papieskiego, a dwa lata później odmówił promocji do arcybiskupstwa Neapolu. W 1706 Klemens XI mianował go kardynałem prezbiterem, udzielając mu dyspensy z racji tego, że jeden z jego kuzynów (Giacomo Boncompagni) był już kardynałem. Legat w Romanii (1709–1710), Ferrarze (1710–1721), Bolonii (1721–1727) i ponownie w Ferrarze (1727–1730). Arcybiskup Ferrary 1717–1738. Kardynał biskup Palestriny 1726–1738. Kardynał biskup Porto e Santa Rufina i subdziekan Kolegium Kardynalskiego 1738–1740. Uczestniczył w konklawe 1721, 1724, 1730 (na którym był kandydatem do tiary) i 1740.