Uznanie dziecka – instytucja przewidziana w polskim Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym przed 13 czerwca 2009 r. Została zastąpiona bardzo podobną instytucją uznania ojcostwa.
Do uznania dziecka mogło dojść, jeżeli nie zachodziło domniemanie ojcostwa lub zostało ono obalone.
Uznanie dziecka Uznanie dziecka mogło nastąpić przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego albo przed sądem opiekuńczym, a za granicą przed polskim konsulem lub osobą wyznaczoną do wykonywania funkcji konsula, jeżeli uznanie dotyczyło dziecka, którego rodzice są obywatelami polskimi. W razie niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio życiu ojca lub dziecka uznanie dziecka mogło nastąpić także przed notariuszem.
Można było uznać dziecko nawet jeszcze nieurodzone, jeżeli zostało już poczęte.
Zgoda na uznanie dziecka Przedstawiciel ustawowy ojca niemającego pełnej zdolności do czynności prawnych nie mógł w jego imieniu dziecka uznać. Do uznania dziecka przez ojca mającego ograniczoną zdolność do czynności prawnych potrzebna była zgoda jego przedstawiciela ustawowego.