Chrystian VII Oldenburg (1766-1808) był kolejnym słabym władcą. W praktyce rządził jego doradca Detlev Reventlow. Niezwykłym epizodem były rządy królewskiego lekarza, Niemca z pochodzenia imieniem Johann Friedrich Struensee.
XIX wiek thumb|Bitwa pod Dybbøl podczas II wojny o Szlezwik |alt=|lewo Christiana VII niszczyła schizofrenia, dlatego jego syn Fryderyk VI Oldenburg rządził Danią już od 1784 roku. Najważniejszym posunięciem Fryderyka VI panującego do roku 1839 było zniesienie poddaństwa chłopów i nadanie im ziemi w wieczystą dzierżawę. Dla wielu duńskich historyków moment ten wyznacza początek historii nowoczesnego narodu duńskiego. W roku 1814 Norwegia została Danii odebrana i weszła do unii personalnej ze Szwecją na mocy dekretów, które wydał kongres wiedeński.
Fryderyk VII przy poparciu Prus toczył w latach 1848-1850 wojnę (I wojna o Szlezwik) z księstwami Szlezwiku i Holsztynu, zakończoną potwierdzeniem unii obydwu księstw z Danią. Jego następca Chrystian IX (panował w latach 1863-1906) w 1864, po wojnie duńskiej z Austrią i Prusami, stracił księstwo Szlezwik-Holsztyn.