Dżebe (w formie tur. Jeme, właściwie Dżirko’adaj, dosł. "szósty") (ur. ? – zm. 1223) – jeden z najważniejszych dowódców armii Czyngis-chana.

Pochodził z rodu Besüt, wchodzącego w skład plemienia Mongołów. Besüt byli klientami walczącego z Czyngis-chanem rodu Tajcziutów. Kiedy w roku 1201 Czyngis-chan pokonał w bitwie Tajcziutów, Dżirko’adaj, walcząc po ich stronie, zastrzelił z łuku jednego z ulubionych koni chana Mongołów. Po bitwie przyznał się do swojego czynu i obiecał Czyngisowi, że jeśli ten daruje mu życie, będzie walczył równie dzielnie dla niego. Czyngisowi spodobała się ta odpowiedź i przyjął go na służbę, zmieniając jego imię na „Dżebe”, czyli „broń”. W nowej służbie Dżebe stopniowo awansował od dziesiętnika aż do dowódcy tümenu. Od czasów bitwy pod skałami Keltegej w roku 1204 Czyngis-chan powierzał mu funkcję dowódcy swojej ciężkiej kawalerii w straży przedniej. Zgodnie z Tajną historią Mongołów Czyngis-chan miał nazwać Dżebe jednym ze swoich „czterech psów”, obok Kubiłaja, Dżelme i Sübeeteja.