W 636Chung Byung-jo podaje rok 638 r. po otrzymaniu zezwolenia od królowej Sŏndŏk (pan. 632–647), wielkiej patronki buddyzmu, wyruszył do Chin, gdzie po 7 dniach medytacji na górze Wutai przed wyobrażeniem Manjuśriego miał wizję bezpośredniego z nim kontaktu. Następnie pielgrzymował po świętych miejscach Chin. W klasztorze Yunji na górze Zhongnan spotkał największych chińskich buddystów tego czasu: Dushuna (557–640) – założyciela szkoły huayan i Daoxuana (597–667) – założyciela szkoły chińskiej winai nanshan. W 643 r. przyniósł do Korei buddyjskie teksty, wśród nich Tripitakę i śarira Buddy, które złożył w specjalnie wybudowanej pagodzie (kor. t'ap) Sokkasari (Pagodzie Śarira Śakjamuniego) na terenie klasztoru T’ongdo, którego był założycielem. Królowa Sŏndŏk nadała mu tytuł Taegukt'ong – Wielki Opat na cały kraj.
Wprowadził także szkołę winai zwaną po koreańsku kyeyul chong. Założył jeden z najsłynniejszych klasztorów T’ongdoW 1842 r. klasztor uległ pożarowi. Został odbudowany w 1847 r. Obecnie nosi nazwę Sinhung sa oraz Hyangsong (632) na górze Sŏrak oraz w jaskini małą pustelnię Kejo-am. W pustelni tej praktykowali później wielcy buddyści koreańscy Wonhyo i Uisang.