Johann Hartwig Ernst von Bernstorff (ur. 12 maja 1712 w Hanowerze, zm. 18 lutego 1772 w Hamburgu) – duński polityk i mąż stanu. Był Ministrem Spraw Zagranicznych Danii w latach 1754-1772. Jeden z najwybitniejszych duńskich polityków XVIII wieku.
Życiorys
Dzieciństwo i młodość: 1712-1732 Pochodził z bardzo starej hanowerskiej rodziny arystokratycznej Bernstorffów. Jego ojcem był Joachim Engelke, szambelan elektora Hanoweru. Matką Johanna była Sophie Charlotte von Bernstorff. Jej ojciec, a dziadek Johanna, Andreas Gottlieb Bernstorff (1640-1726), był jednym z najzdolniejszych ministrów elektora Hanoweru i od 1714 roku króla Wielkiej Brytanii (Jerzy I Hanowerski). Pod jego pieczą Johann zdobył umiejętność posługiwania się wieloma językami europejskimi; słynął potem jako szczególnie znakomicie władający językiem francuskim. Jego krewni, ministrowie Chrystiana VI: Christian Ludvig von Plessen (1676-1752) i Carl Adolph von Plessen (1678-1756) wprowadzili go do polityki.