Po zjednoczeniu Włoch nowy rząd zaprezentował kilka projektów osuszenia bagien. Pozostały one jednak na papierze. W okresie tym wielu chłopów decydowało się na osiedlanie na pograniczu mokradeł. Wznosili oni ubogie lepianki ze słomy nazywane marche (czyt. marke). Jedną z osiadłych w tym czasie przy Polach Pontyjskich rodzin była rodzina Marii Goretti, dziewczyny, która wolała umrzeć, niż stracić dziewictwo, będąc zgwałconą. W 1950 roku Maria Goretti została ogłoszona świętą przez Piusa XII. Jest ona dzisiaj czczona jako patronka tej krainy.
Melioracja bagien thumb|250px|Littoria rok 1932 Kolejną próbę osuszenia całych Pól Pontyjskich podjęto w 1924 roku. Dwa lata później osuszono Piscinarę (czyt. piszinarę), budując ujęcia i kanały, którymi odprowadzano wodę z basenu Asturii i Gór Lepini. Pola Pontyjskie podzielone były wtedy na dwie strefy: po prawej stronie od linii rzeki Ninfa-Sisto oraz po lewej stronie od linii rzeki Ninfa-Sisto. Teren znajdował się w depresji. Łącznie oba terytoria obejmowały 770 km². Melioracji dokonały Consorzi di Piscinara (488 km²) oraz Consorzi della Bonificazione Pontina (266 km²). W latach 1926–1937 zatrudnieni przepracowali w sumie 18 548 000 dniówek.