Ok. 65 r.n.e. Kaśyapa Matanga i Dharmaratna – pierwsi misjonarze indyjscy zaczęli głosić w Chinach nauki Buddy i przynieśli Sutrę w 42 częściach cesarzowi Mingowi z Późniejszej Dynastii Han. Raczej mityczna opowieść informuje, iż miał on sen o złotym człowieku latającym wysoko w powietrzu przed pałacem. Ktoś powiedział mu, że to był Budda. Jeśli ktoś z jego otoczenia mu to powiedział, to musiał się oczywiście już wcześniej zetknąć z buddyzmem. W biografii księcia Yinga z Chu, młodszego brata przyrodniego cesarza Minga twierdzi się, że był on buddystą. Założyli pierwszy klasztor buddyjski (chin. si) w Luoyang – Baima. Pierwsze szkoły buddyjskie związane z hinayāną okazują się krótkotrwałe: abhidharmakośa, satjasiddhi i winaja (chin. lüzong). Obok Luoyangu ośrodkiem buddyzmu staje się Chang’an, zwłaszcza na skutek działalności Dharmarakszy w III w. Innym miejscem roszczącym sobie prawo pierwszeństwa jest Pengcheng, w którym w latach 52–71 rządził brat cesarza Minga. Tam też podobno miał się znajdować najstarszy klasztor buddyjski w Chinach.
148–168. Działalność translatorska i misyjna An Shigao (hinayāna).
168–188. Działalność translatorska i misyjna Lokakszemy (mahāyāna).
250. Pierwsze regularne ceremonie wyświęcania Chińczyków na mnichów w klasztorze w Luoyangu.
312–385. Dao’an – propagator kultu Maitrei.